Roman von Abuolfazl Mohagheghi in Persischer Sprache

شهر گمشده داستان زنان ومردانی است که حضور پُربار و قلب‌های پُرمهرشان شناسنامه و هویت شهرشان بود و شهر با آن‌ها معنا می‌یافت. من این کتاب را به تمام شهرهائی تقدیم می‌کنم که زیبائی خود را از زیبائی حضور انسان‌های بزرگی می‌گرفتند که سرشاری حیات را با زمزمه‌های عشق به انسان و انسانیت در گوش مردمان شهرشان زمزمه می‌کردند. مردان و زنانی که دنیای پاکیزه و ساده کودکان شهر را با مهر، صفا و کار خویش پی می‌ریختند و با عطر وجود
 

حال در پیرانه‌سری در دنیای خیال باز به آن شهر بر می‌گردم تا از زیبائی و نقش آن انسان‌ها بنویسم. از شهری سخن بگویم که زمانه دیگر نشانی نه از آن کوچه‌ها، خانه‌ها و نه از آن مردمان بر جای ننهاده است. دیگر نشانی از زنی که تالار خانه‌اش مسکن فقیران شهر بود نیست. دیر گاهی‌ست منیر خانم با استکان‌های چای‌اش در غبار زمان محو گردیده و درخت زردآلوی خانه فاطمه خانم که حصر کودکان کوچه بود خشک شده است. دیگرپیر مردی مهربان با پاکتی نقل در سر راه کودکان به‌مدرسه نمی‌نشیند که بگوید: "دهانت را شیرین کن خوب درس بخوان!" آن شهر و شهرهای نظیر آن در جنگ، وحشت و حضور سنگین و خشن حکومت‌گران اسلامی گم شده‌اند. اما حضور تاریخی، معنوی وشمیم دل‌انگیز خاطرۀ آن مردان وزنان هنوز در خاطرۀ شهر و شهرها می‌چرخد و پیام مهر می‌دهند. در برابر طوفان ویرانگر شبیخون‌زده بر باغ میایستد سخت‌جانی می‌کند تا از روح باغ دفاع کند! تا این سال‌های وحشت بگذرد و باز سراپردۀ گُل گشوده شود وجان‌های عاشق نغمۀ پرشور زندگی را سردهند. مهر بر جای کینه بنشیند. شهرها هویت انسانی خویش را بازیافته و از محاق بدر آیند و دست‌ها به‌گرمی